Wednesday, July 7, 2010
Tuesday, July 6, 2010
Βγήκαν τα Κοκκόρια*
Πήρα στέκα με μεγάλο φιόγκο και γελάνε οι φίλες,
μα δεν με νοιάζει. Χά.
Σαν παραλογισμός τώρα φέρνεις στο μυαλό μου.
Εμ βέβαια πού να το πιστέψω πως εμφανίστηκες!!
Γίνεται να μετράω τις μέρες και να γυρίζω στα λημέρια σα ληστής
που καρτερεί τη λεία του να ΄ρθεί;
Μια βδομάδα πάει σχεδόν.
Τυχαίο δεν είναι, μοιραίο ποιός θα το πεί;
Δεν ξέρω. Δεν έχασα ποτέ τον έλεγχο.
Πρόσωπο με πρόσωπο τώρα
με τους φόβους μου και τον εγωισμό μου.
Είναι πιο δυνατός από σένα, για άλλη μια φορά.
Τί από όλα ήταν αλήθεια για μένα και για σένα.
Έχω μπερδευτεί και αφαιρούμαι...
Φοβάμαι μήπως αλλάξω και δεν με γνωρίσεις,
φοβάμαι να σ' αναγνωρίσω στα γνωστά πρόσωπα.
Σταμάτα κ' άκου.
Σταμάτα. Ή σταμάτησες ήδη;
Subscribe to:
Comments (Atom)
Sungazing
Κάθομαι στο πάτωμα του σπιτιού να ακουμπώ στο ξύλο που ήταν εδώ πολύ πριν από μένα τοποθετημένο ψαροκόκκαλο με μεράκι σ' ένα χωρο-χρό...
-
It's unfortunate that when we feel a storm, we can roll ourselves over 'cause we're uncomfortable Oh well the devil makes us ...
-
το πουλάκι! Κι όλο σκέφτεται πού να ταξιδέψει, πού να βρεθεί και πού ν' αράξει. Ποιό σύννεφο καλότυχο να το τυλίξει στα πούπουλένια τ...
-
το απο τα χέρια σου βαλμένο, τοποθετημένο, το γυαλισμένο καλά . Την κάνω μ' ελαφρά κάτω απ' την πανσέληνο τη χθεσινή , -γιατί η πίε...